Logowanie do konta użytkownika
Konto użytkownika
Imię i nazwisko/nick
E-mail
Hasło
Powtórz hasło
Newsletter
Więcej

Lecznicza stokrotka z wiosennej łąki

12 kwietnia 2019
Autor: Zbigniew T. Nowak

Zwykle stokrotka pospolita kojarzy się z wiosenną ozdobą ogrodów, albo jedną z pierwszych roślin, które rozkwitają tuż po zimie. Nie wszyscy chyba wiedzą, że to także cenna roślina lecznicza. Jako symbol niewinności była od wieków poświęcona Matce Bożej.

Lekarstwo z łąki i pastwiska

Stokrotka pospolita Bellis perennis, to roślina wieloletnia, ale czasem jednoroczna. Tworzy dość silną rozetę łopatkowych lub jajowatych liści. Pozostają zielone nawet pod śniegiem. Osiąga wysokość od 5 do 15 cm. Istnieje dużo odmian hodowlanych, o pełnych bądź półpełnych koszyczkach kwiatowych, także w kolorze karminowym oraz o ciekawym (np. jeżykowatym) kształcie kwiatów brzeżnych. Najobficiej kwitnie wiosną, od marca do końca maja.

W medycynie i kosmetyce stosuje się zarówno rosnące dziko, jak i ogrodowe stokrotki. Pozyskujemy z nich koszyczki kwiatowe (kwiaty), pączki i liście. Koszyczki kwiatowe (kwiaty) tej rośliny należy zrywać w miarę rozkwitu od bardzo wczesnej wiosny, aż do zimy. Najlepiej jednak zająć się tym w kwietniu i maju, bo wtedy są najdorodniejsze.

Zrywamy je w słoneczny dzień niedługo po rozkwitnięciu. Liście i pączki kwiatowe także dobrze jest zbierać wiosną lub w ostateczności jesienią. Zebranych surowców leczniczych można używać w stanie świeżym (np. do wyciskania z nich zdrowego soku albo na wiosenne surówki) lub suszyć w miejscach przewiewnych i zadaszonych – rozłożone cienką warstwą.

Co zawiera stokrotka?

Koszyczki, pączki kwiatowe i liście stokrotki kryją w swym składzie całą listę wartościowych substancji leczniczych. Badania przeprowadzone w Niemczech wykazały, że część nadziemna tej rośliny zawiera całą grupę saponin trójterpenowych, które dla potrzeb nauki nazwano bellissaponinami. Wśród nich warto wymienić kwas poligalowy, asterogenowy, bajobeninę, pochodne hederageniny i kwasu oleanolowego. W surowcach pozyskiwanych ze stokrotki wyodrębniono poza tym olejek lotny, w skład którego wchodzą β-mircen i octan geranylu.

Zawierają one jeszcze szereg flawonoidów (około 1,3 proc.), np. apigeninę, kemferol, kwercetynę. I co ciekawe, po zbadaniu kwiatostanów stokrotki rosnącej dziko i odmian szlachetnych o pełnych koszyczkach kwiatowych barwy różowej i czerwonawej, zawartość flawonoidów była podobna. Trochę mniej tych związków stwierdzono w liściach odmian uprawnych stokrotki. Innymi związkami czynnymi tej rośliny są śluzy, kwasy fenolowe (np. kawowy, ferulowy, syryngowy, waniliowy i inne), garbniki, związki żywicowe oraz sole mineralne.

Roślina o wielkich możliwościach

Oprócz stokrotki - na naszych łąkach i pastwiskach możemy odkryć wielką obfitość przeróżnych roślin leczniczych, które niosą ulgę w wielu dolegliwościach. Trzeba je tylko umieć rozpoznać i zastosować. Dlatego napisałem obszerną, nową książkę „Zioła z polskich łąk”.

Stokrotka dzięki bogactwu saponin okazuje się bardzo przydatna w leczeniu schorzeń górnych dróg oddechowych, np. ich stanów nieżytowych. Pomaga sprawnie usunąć z oskrzeli zalegającą tam wydzielinę utrudniającą swobodne oddychanie (wpływa wykrztuśnie). Badania kliniczne potwierdziły też, że wyciągi alkoholowe oraz wodne (napar) zdecydowanie hamują namnażanie się w gardle grzybów chorobotwórczych, m.in. z rodzaju Candida, które zwykle atakują, np. po długotrwałej i niewłaściwie przeprowadzonej kuracji antybiotykowej. Napar z koszyczków kwiatowych stokrotki działa poza tym bakteriobójczo. Można go podawać dla złagodzenia zapalenia oskrzeli lub płukać nim jamę ustną i gardło w stanach zapalnych.

Stokrotka usprawnia usuwanie szkodliwych produktów przemiany materii – m.in. zdradliwego dla stawów kwasu moczowego. Ma korzystny wpływ na pracę wątroby i leczy stan zapalny dróg żółciowych oraz woreczka żółciowego.

Napar i wyciąg alkoholowy z tej rośliny często stosowane są ponadto w postaci okładów leczniczych na trudno gojące się rany, a także stłuczenia siniaki i inne kontuzje (ułatwiają gojenie się ran i przeciwdziałają obrzękom). Stokrotka leczy nieżyty żołądka i jelit. Wiosenne kuracje stokrotką poprawiają wygląd cery, odtruwają organizm i oddalają zmęczenie.

Sok ze stokrotki na oczyszczenie organizmu

Składniki:
Świeże liście i kwiaty stokrotki pospolitej.

Przygotowanie:
Nazbierać sporo liści i kwiatów stokrotki polnej, przepuścić przez maszynkę do mięsa albo sokowirówkę, aby uzyskać z nich sok. Nie warto go robić na zapas. W lodówce w szczelnym naczyniu sok ten można przechowywać kilka dni.

Stosowanie:
Kurację rozpoczyna się od zastosowania 1 łyżeczki soku 3 razy w ciągu dnia między posiłkami po rozcieńczeniu niewielką ilością wody, np. z dodatkiem soku cytrynowego. Po tygodniu dawkę zwiększamy do 2 łyżeczek (też 3 razy dziennie między posiłkami). Czas leczenia około 4-5 tygodni, potem robimy 2 tygodnie przerwy.

Pożytek dla zdrowia:
Sok zawiera mnóstwo witamin, soli mineralnych i aktywnych roślinnych enzymów. Oczyszcza organizm ze szkodliwych metabolitów i toksyn. Sprzyja ładnej cerze i leczy trądzik. Twarz przemywana nieco rozcieńczonym sokiem rozjaśnia piegi i usuwa stan zapalny skóry. Przyspiesza gojenie się ran i czyraków. Usuwa stan zapalny w organizmie i pobudza jego siły odpornościowe. Aktywizuje metabolizm i działa ochronnie na błony śluzowe dróg oddechowych. Skraca czas wiosennego zmęczenia.

 

Źródło: Portal Medycyny Naturalnej

Fot.: Pixabay License

Komentarze:
Przepisz tekst z obrazka:
NLDPW
O nas
Redakcja Portalu Medycyny Naturalnej grella.pl
40-022 Katowice, ul. Damrota 6
tel.: (32) 257 15 90
kontakt@grella.pl
Redaktor naczelny: Aldona Minorczyk-Cichy
Znajdz nas
Zapisz się do newslettera i otrzymuj comiesięczną porcję wieści.